Margt er mannanna bölið

Vændi er böl.

Áfengi er böl.

Atvinnuleysi er böl.

Mesta bölið er þó ríkisstjórnin sem nú situr.

Það er mikið böl að Siv Friðleifsdóttir skuli vilja framlengja ömurlegt líf hennar.

Það má kalla það pólitiskt vændi og mín vegna má teikna jafn margar skopmyndir af því  og hugur manna stendur til.

Skopmyndin er bara flott, enda er Siv afar flott kona.

En hún stundar samt ekki mjög flotta pólitik.

Gagnrýna skopmynd

Skynsemin sigraði

Það var gott að vakna í morgunn og sjá að skynsemin hafði sigrað heimskuna í Icesave kosningunni. Óska þjóðinni til hamingju með niðurstöðuna.

Það varpar þó skugga á úrslitin að níu þingmenn úr mínum eigin flokki, með formanninn í broddi fylkingar, skyldu ganga í lið með Steingrími J. og styðja þennan ólánssamning.

Það dómgreindarleysi hlítur að verða Bjarna dýrkeypt þegar kemur að myndun nýrrar ríkisstjórnar, eftir að núverandi óstjórn Jóhönnu og Steingríms hrökklast frá völdum í fyllingu tímans.

En mikið óskaplega hlakka ég til næstu alþingiskosninga. Tilhugsunin um að losna endanlega við Jóhönnu og Steingrím af Alþingi og úr umræðunni veldur mér slíkri tilhlökkun að mig brestur orð til að lýsa því.

Þann daginn verður hátíð hér í Tjaldanesi og öruggt að húsráðendur munu gera vel við sig í mat og drykk.

Svona tilhlökkun er bæði holl og góð fyrir líkama og sál og gott til þess að vita að stór hluti þjóðarinnar skuli bera hana í brjósti sér.

Uppvakningarnir

Þá er Jóhanna kerlingarálkan búin að vekja upp stjórnlagaþingsdraugana, sem héldu að þeir myndu redda Íslandi út úr kreppunni með nýrri stjórnarskrá.  Þessa sjálfumglöðu vitringa, sem mikill meirihluti þjóðarinnar hafði engan áhuga á að ráða í þetta verkefni.

Hvernig eiga 25 beturvitrungar að koma sér saman um eitthvað sem máli skiptir. Hóuðu sér saman á fund áður en ballið var byrjað og viti menn. Fyrsta mál á dagskrá var að rífast um fundarstaðinn, sem var ekki nógu hlutlaus. Þetta var víst einhver salur í eigu trúfélags sem heitir Krossinn.

Og þarna voru himnafeðgar augljóslega komnir með gíruga puttana í sjálfa stjórnarskrána og það gengur auðvitað ekki.

Þetta þing, eða ráð eins og það á víst að heita, mun engu skila, sem vit er í. Stór hópur fólks þar sem flestir eru mjög uppteknir af eigin ágæti og dásamlegum hæfileikum umfram aðra, kemur sér ekki saman um eitt eða neitt.

Flestir munu kannast við málsháttinn  "Því verr duga heimskra manna ráð sem fleiri koma saman". Hann á rætur sínar í Laxdæla sögu, ummæli Ólafs pá er hann hafði lent í hafvillu. Menn greindi á um hvert stefna skyldi og var skotið til hans að skera úr um það. Hann hallaðist á sveif með Erni stýrimanni, gegn vilja flestra innan borðs, og mælti:

"Það vil eg að þeir ráði sem hyggnari eru; því verr þykir mér sem oss muni duga heimskra manna ráð, er þau koma fleiri saman" (Laxd, 21.k.).  Sömu hugsun er að finna annars staðar í fornu máli, t.d. í Hauksbók: "Oft dvelur góð ráð fjölmenn yfirseta" og í Hungurvöku: ... "á einn veg reyndist það ávallt að eiga undir mörgum heimskum, er einn vitur maður má vel fyrir sjá með stillingu". 

Það er skoðun mín að heppilegra hefði verið að Alþingi hefði valið 3 valinkunna og reynslumikla einstaklinga til þessa verkefnis og skammtað þeim frekar knappan tíma til að gera uppkast að nýrri stjórnarskrá, sem síðan hefði verið lögð fyrir Alþingi .

En það er borin von að nokkuð af viti komi frá þessari ráðvilltu ríkisstjórn, sem klúðrar öllu sem hægt er að klúðra og ríflega það.

Það eina sem kemst að að hjá þessu kolruglaða vandræðagengi er að koma okkur í helvítis Evrópusambandið, hvað sem það kostar.

Bæði sjúkleg löngun þessa óhæfufólks til að greiða skuldir óreiðumanna  og stjórnlagaþingsbullið, eru leikir í því tafli.

Konudagur forsetans

Þessi sunnudagur sem nú er á enda, er með þeim betri sem ég hef upplifað um langt skeið.  Og það jafnvel þó tekið sé tillit til þess, að sunnudagar hér í Tjaldanesi eru yfirleitt prýðis dagar.

Dagskráin hófst með því að ég vaknaði þegar ég var búinnn að sofa, eitthvað um átta leitið eins og venjulega. Eftir dögurð hófst hefðbundið eftirlit með helztu heimsviðburðum með aðstoð Internetsins.

Sá mér til ánægju að Ólafur forseti vor hafði boðað til fréttamannafundar kl. þrjú, til að tilkynna ákvörðun sína um Icesave lögin. Ég velktist ekki í vafa um að með því að velja sjálfan konudaginn til að upplýsa okkur um ákvörðun sína, var borðleggjandi, að hann ætlaði sér að synja lögunum staðfestingar. Ólafur hefði aldrei sýnt íslenskum konum þá lítilsvirðingu að standa ekki með þjóð sinni á þessum degi konunnar.

Fundurinn var alveg óborganleg skemmtun. Það var ekki leiðinlegt að að horfa á forsetann lesa yfirlýsinguna. Honum leið svo innilega vel í sviðsljósinu, að hann líktist einna helzt dópista sem er nýbúinn að taka skammtinn sinn.

Og það var heldur ekki leiðinlegt að sjá fýlusvipinn á vinstrisinnuðu fréttamannapakkinu, sem þarna virtist vera mætt í pólitískum tilgangi, fremur en að afla frétta af þessum annars merkilega viðburði.

Og ólund fréttamannanna var ódulin þegar þeir kröfðu Ólaf um skýringar á þeirri afstöðu sem hann hafði tekið um að synja lögunum staðfestingar.

Fremstur í þeim flokki var auðvitað Baugspenninn Jóhann Hauksson, sem sannaði þarna eftirminnilega hið fornkveðna,  að:  "Sá á hund sem elur".

Eftir að Jóhann hafði gjammað og þvælt eins og honum er lagið og lagt ýmsar gildishlaðnar spurningar fyrir forsetann, rifjaði Ólafur upp fyrir honum afstöðu hans og skrif um fyrri Icesave samninga og sagði svo:  "Ég vona það Jóhann minn að við séum báðir menn til að viðurkenna að þú hafðir rangt fyrir þér".

Auðséð var að Jóhann var kjaftstopp með öllu eftir þessa ádrepu og úr honum allur vindur.

Það var dapurlegt að sjá Jóhönnu og Steingrím koma út úr Stjórnarráðshúsinu til móts við viðhlægjendur sína og aðdáendur í fréttamannastéttinni. Þau voru svona eins og Grýla og Leppalúði, aðframkomin eftir jólatörnina.  En jólin voru greinilega búin, bæði hjá þeim og jólasveinaliðinu sem kennir sig við fréttamennsku.

Ég held að jólin verði líka búin hjá forystu Sjálfstæðisflokksins þegar þjóðin hefur sent þennan svívirðilega samning út í hafsauga.

Pönnukökurnar sem frú Kristín bakaði í tilefni dagsins runnu ljúflega niður með heimagerðri rabbabarasultu og rjóma.

Þegar ég settist á garðabandið eftir gegningar síðdegis og hlustaði á rollurnar úða í sig ilmandi töðunni og íhugaði atburði dagsins, leið mér bara andskoti vel.

Og skyldi engan undra.

Steingrímur, Jóhanna og Bjarni "vikapiltur" í kapphlaupi við þjóðina

 Stjórnarliðar reyna nú að hraða umræðum um Icesave frumvarpið í þinginu, að sögn Þórs Saari þingmanns Hreyfingarinnar: 

„Það er verið að reyna að keyra þetta mál í gegnum þingið á miklum hraða. Það er stefnt að því að klára málið í þinginu á morgun. Ástæðan fyrir þessum asa er að menn vilja vera á undan undirskriftasöfnuninni sem er í gangi.“

segir Þór Saari.

Við skulum ekki láta þetta lið vinna kapphlaupið. Kjósum núna.

Slóðin er:  http://www.kjosum.is

 

Tillaga um þjóðaratkvæði

Samstaða þjóðar gegn Icesave-http://www.kjosum.is

 Hér er slóðin: http://www.kjosum.is

"Vitringarnir þrír" frá Valhöll

Þrír lélegustu formenn Sjálfstæðisflokksins frá upphafi, að mínu mati, létu ljós sitt skína í Valhöll í dag.

Þeir færðu flokki sínum og þjóðinni hvorki gull, reykelsi né myrru, heldur hroka, fábjánahátt og alvarlegan skort á almennu siðferði.

Það er hroki að treysta ekki þjóðinni til að taka ákvörðun um Icesave "skuldina".

Það er fábjánaháttur að kyssa á vönd Steingríms Júdasar og leggja upp í róður með Jóhönnu til Brussel.

Það er mikill og alvarlegur siðferðisbrestur að standa ekki við landsfundarsamþykktir  og reglur síns eigin flokks.

Það er eitthvað mikið að í Sjálfstæðisflokknum.

Forystan virðist sveimhuga í flestu sem skiptir máli og umkringd vondum ráðgjöfum.  Þar mætti t.d. nefna Tryggva Þór Herbertsson , Illuga Gunnarsson og Vilhjálm Egilsson að ógleymdri Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttir !

Næsta ruglið frá þessu liði verður mjög líklega aukinn áróður fyrir inngöngu í Evrópusambandið.

Þetta er ekki gæfuleg vegferð fyrir Sjálfstæðisflokkinn.

Ég skora á forystuna að hætta að haga sér eins og enginn sé morgundagurinn.

Steingrímur Júdas er nefnilega ekki góð fyrirmynd.  Í hans draumórum gæti fall ykkar verið falið!

Þetta er mín eindregna skoðun.

Málsvörn messaguttans

Margir halda því fram að Bjarni Benediktsson starfi í skugga Davíðs Oddssonar og hafi aldrei almennilega náð að hrista Sjálfstæðisflokkinn undan ofurvaldi hans.

Þetta er hárrétt greining. Bjarni veit aldrei almennilega í hvorn fótinn hann á að stíga.  Er svona hálfvolgur í flestum meiriháttar málum í þeim tilgangi að "hafa alla góða".

Slík stjórntök leiða yfirleitt til stjórnleysis og vandræðagangs þar sem allir eru hálffúlir og ekki til stórræðanna og gildir þá einu hvort um er að ræða vinnustað eða stjórnmálaflokk.

Veikur leiðtogi leysir engan vanda hjá stjórnmálaflokki eða í þjóðfélagi. Slíkur leiðtogi er vandinn sjálfur, holdi klæddur.  Ekki sízt ef hann hann stendur í skugga sterks forvera síns og getur með engu móti brotizt úr þeirri herkví.  Sú er nú staða Bjarna Benediktssonar

Bjarni kom í kastljós kvöldsins og varði kúfvendingu sína í Icesave-deilunni. Á síðasta landsfundi Sjálfstæðisflokksins var Bjarni harðákveðinn í að segja nei við Icesave eins og langflestir landsfundarfulltrúar.  Í kvöld varði hann ákvörðun sína og átta annara þingmanna Sjálfstæðisflokksins um að velta tugum milljarða króna kröfum Breta og Hollendinga á bogin bök íslenkrar alþýðu.

Og helztu rökin voru þau, að samningurinn væri svo góður að það væri bara gaman að borga þetta lítilræði.  Borga skuld sem maður skuldar ekki, bara af því hún væri svo lág miðað við hvað hún var há í fyrra eða hittífyrra.   

Og allt á þetta að byggjast á ísköldu hagsmunamati. Mér verður eiginlega ískalt, ekki bara á bakinu heldur öllum búknum, þegar ég hugsa um fátæka framtíðina í boði Bjarna Benediktssonar.

Þvílík rökleysa, þvílík þvæla, þvílík veruleikafirring.

Góður herforingi brýst ekki úr herkvínni í þeim eina sjáanlega tilgangi að lenda í annari hálfu verri.  Í þann fúla pytt hefur nú Bjarni formaður fallið og fátt til bjargar.

Samþykkt landsfundarins var ekki með neinum afslætti. Hún var um það að borga ekki eina einustu krónu af Icesave "skuldinni"

Þessi framganga þingmannanna átta, auk Bjarna í broddi fylkingar eru gróf svik við fólkið í flokknum.

Og ekki nóg með það, þau eru líka brot á skipulagsreglum Sjálfstæðisflokksins, en í 16. grein þeirra er skírt kveðið á um "að meginstefnu er þingflokkurinn bundinn af ákvörðunum landsfundar og flokkráðs, en markar stefnu flokksins að öðru leyti í samráði við miðstjórn".

Það er ekki hægt að gefa neinn afslátt á Landsfundarályktunum Sjálfstæðisflokksins þegar þingflokkurinn á í hlut. Samkvæmt skipulagsreglum flokksins ber honum skilyrðislaust að framfylgja samþykktum landsfundar þar til annað hefur verið ákveðið. Þingflokkurinn hefur ekkert vald til að leika einhvern einleik upp á sitt sjálfdæmi þegar meginstefnumál eru til afgreiðslu og umfjöllunar á Alþingi.

Og það velkist enginn í vafa um að Landsfundur Sjálfstæðisflokksins sagði NEI við Icesave kröfum Breta og Hollendinga.  Það er ekkert flókið að skilja það.

Það er mikil skömm og hneisa að formaður flokksins skuli flaðra upp um S. Júdas með þessum hætti.

En kannski er maðkur í mysunni.  Eitthvað bitastæðara en barnaleg löngun til að borga brúsann hlítur að vera ástæða fyrir svona sinnaskiptum.

Og hvað kemur næst? Kanski kúfvending þegar andskotans Evrópusambandsruglið kemur til afgreiðslu. Það væri svo sem eftir öðru og kæmi mér ekki á óvart.

Erum við sjálfstæðismenn virkilega búnir að eignast okkar eiginn Júdas ? .

Það skyldi þó aldrei vera.

"Helvítis fokking fokk".

Pólitískur afleikur

Ég trúði varla mínum eigin eyrum þegar ég heyrði í fréttum að fulltrúar Sjálfstæðisflokksins í fjárlaganefnd hefðu ákveðið að styðja Icesave samninginn síðasta og þar með ríkisábyrgð á skuldum óreiðumanna í útlöndum. Skuldum einkafyrirtækis sem okkur ber engin skylda til að greiða. Skuldum sem þjóðin hafnaði staðfastlega að borga, með 98 % greiddra atkvæða. Þrátt fyrir að vesalmennin Jóhanna og Steingrímur Júdas hafi beðið þjóðina um að sniðganga kosningaréttinn, okkar helgasta og mikilvægasta rétt og hornstein lýðræðisins.

Það er með ólíkindum að "forysta" Sjálfstæðisflokksins skuli vera svo heillum horfin og veruleikafirrt að hún skuli skynja strauma samfélagsins með þeim hætti sem nú blasir við. Veruleikinn sem við Sjálfstæðismenn lifum nú við er að forysta flokksins hefur verið bæði veik og kjarklítil eftir að Davíð Oddsson vék af vettvangi stjórnmálanna.

Herfilegustu mistökin voru þegar farið var í stjórnarsamstarfið við Samfylkinguna á sínum tíma, eftir ráðabrugg  kratabullunnar Þorgerðar Katrínar með Ingibjörgu Sólrúnu. Það varð Sjálfstæðisflokknum dýrkeypt og sér ekki fyrir endann á því ráðslagi.

Og að opinbera nú aumingjaskap sinn og kjarkleysi með því að ganga í lið með Steingrími Júdasi og Jóhönnu í Icesave deilunni er algerlega fyrir neðan allar hellur. Það er orðið endanlega ljóst að Bjarni Benediktsson er ekki sá leiðtogi sem mun leiða Sjálfstæðisflokkinn farsællega og af djörfung inn í framtíðina. Stjórnmálaleiðtogi þarf að hafa kjark og innsæi til að taka viturlegar ákvarðanir á ögurstundum.

Það var ótrúlega ömurlegt og niðurlægjandi að hlusta og horfa á Steingrím J. í kvöldfréttum ríkismiðilsins, hæla Sjálfstæðismönnum fyrir þessa "ábyrgu" afstöðu til Icesave-samningsins.

Mér sýndist S. Júdas reyndar vera illa haldinn af einskonar ógeðshrolli og jafnvel tungubasli þegar hann kom "hólinu" á framfæri við þingheim. Það skyldi þó aldrei vera að þarna búi einhvert sora plott að baki.

Mér hafa satt að segja ekki hugnast sumar pólitískar ástarjátningar sem hafa átt sér stað nýlega.

Davíð Oddsson hefði hvorki lyppast niður eins og aumingi, né hagað sér eins og fífl við þær aðstæður sem nú eru uppi. Hann hefði staðið keikur við stýrið og skynjað strauma og undiröldur þjóðfélagsins eins og hugumstórra leiðtoga er háttur. Og áhöfnin hefði ekki þurft að skammast sín fyrir stjórntök skipstjórans, eins nú er raunin.

Það er ekki gaman að vera Sjálfstæðismaður í dag. Að þurfa að skammast sín svo mikið fyrir flokkinn sinn að það veldur kvíðakasti ef maður rekst á nágrannan á förnum vegi.

Ef þessi Icesave áform flokksforystunnar verða að veruleika á Alþingi er 35 ára samleið minni með Sjálfstæðisflokknum lokið.

Froðusnakkurinn og fimmaurabrandarararnir

Ef Dagur B. Eggertsson verður borgarstjóri í Reykjavík í boði Bezta flokksins, er það mesti pólitíski skítaskanndall í sögu Reykjavíkur frá upphafi.

Kjósendur höfnuðu Froðusnakk og flokki hans og kusu Jón Narr og félaga til að innleiða nýja tíma í pólitikinni í Reykjavík.

Viðbrögð  Dags og Jóns við kröfum kjósenda, segja mér allt um vitsmuni þeirra og innræti.

Og ekki stendur á viðbrögðum Samfylkingarmanna eins og lesa má hér .

 Mörður Árnason gerir upp kosningaúrslitin á vefsetri sínu og lýkur greininni með þessum orðum:

 "En nú er kanski kominn tími til að horfast í augu við raunveruleikann"

Ég held að með þessum orðum hafi Mörður verið að ráðleggja Degi að víkja til hliðar og hleypa að nýju fólki eins og kjósendur kröfðust samkvæmt niðurstöðu kosninganna.

En ég geri ekki ráð fyrir að Mörður sé svo illviljaður að hann óski þess að Dagur "horfist í augu við raunveruleikann " með því að fremja pólitískt harakiri í fanginu á Jóni Narr.

 

Ræddu við Samfylkingu